Mijn laatste stuiptrekkingen van mijn 'trip of my life'

Dag allemaal,

u zult nu waarschijnlijk denken: Die Bie is een goei, zo lang niks meer van zich laten horen, en nu ze terug in de normale wereld is (hoewel, zo normaal vind ik de USA toch nie), zal ze ons nog nekeer lastig gaan vallen met een saai verhaal! Wel ja! Das waar. Hier komt het.

Ik heb geen idee waar ik geëindigd ben, maar ik heb zo een vermoeden dat het ergens in Cambodja moet zijn. Ik ga dus gewoon halfweg Cambodja starten, met name in het weeshuis genaamd SCAO, Save poor Children in Asia Organisation. Na een kijkje te gaan nemen in dit weeshuis, waar 17 kinderen wonen, de jongste, Baby Long, 1,5 jaar oud, de oudste, Din, 22 jaar oud, zag ik het wel zitten om hier een paar weekjes van mijn reis te vertoeven. Dit weeshuis is veel anders dan wat ik leren kennen heb in Nepal. De organisatie werkt aan verscheidene projecten, waaronder 4x per dag lessen Engels, gratis voor iedereen van het dorp, gegeven door vrijwilligers en 2 gasten van het weeshuis zelf.

Ik ben 3 weken gebleven in het weeshuis, heb gewerkt aan vanalles en nogwa (Engels geven, fundraising, zand versjouwen om de vloer te verhogen tegen het regenseizoen begint, projecten helpen uitwerken,...)

Om een lang verhaal kort te maken, SCAO is een goede organisatie, de familie is rijk doordat er zoveel toeristen op bezoek komen en donaties geven, de kinderen waren fantastisch, ik heb er veel geleerd en veel lol gemaakt, ook met de andere vrijwilligers, maar uiteindelijk bleek dat het toch niet mijn ding was. Waarom?? De nadruk ging te fel naar de projecten, niet naar de kinderen. Er was helemaal geen familiesfeer, niet de warmte die ik wel terug kon vinden in Tahara Nepal.

Dus na deze weken Cambodja, bus genomen naar Bankok, ticket geregeld richting Kathmandu, en op 1 april eindelijk terug in mijn geliefkoosde Aziatische landje: NEPAL!

In Kathmandu aangekomen, met 2 Israeli's enkele dagen in Kathmandu gebleven, op 3 april de bus genomen naar Pokhara, 's avonds al heel wat bekende mensen tegengekomen en op 4 april was het dan zover: het ongelooflijk blije weerzien met mijn Nepali familie. Didi Sarmila (de mother) was super blij om mij te zien, en dit was wederzijds. Ook de jongens (ondertussen nog maar 10 ipv 11, de oudste was vertrokken in januari, ergens werken in een ander land) waren blij dat ik hen terug gezelschap kwam geven en lol kwam maken. Zooooo leuk! Ik ben een maand in Tahara Nepal gebleven, de gebruikelijke zaken gedaan: opstaan om 6u, helpen de jongens wassen, thee drinken om 7u, schoolboeken lezen, dal bat (rijst met dal en groenten) eten om 8u, mijn broertjes klaarmaken voor school, gasten naar bus brengen, terug naar huis, huis kuisen, kleren wassen, bedden opmaken, eten gaan kopen, internet doen in centrum, didi Mickey bezoeken in Make Over, broers ophalen van bus, helpen huiswerk maken, spelen, om 19u terug dal bat, TV kijken als er electriciteit is (zo niet verhalen vertellen), mijn broers een dikke knuffel en kus geven en slapekes doen om 20u.

Tahara Nepal is een ongelooflijke plaats. Didi Sarmila en Manoj (the father) zijn prachtige mensen met het hart op de perfecte plaats. Hun doel: 10 jongens de kans geven op een goede thuis, met gezond eten, met warmte en liefde omgeven, een goede opleiding (alle jongens gaan naar een verschillende boardingschool, waardoor onder andere hun Engels heel erg goed is), kortom, deze kinderen hebben grote kans op een goed leven in de toekomst.

Om dit alles te bereiken gaan Sarmila en Manoj tot het uiterste. Het leven in Nepal is hard, en de mensen zijn heel erg arm. Het geld proberen ze bijeen te krijgen door optredens te organiseren, videoclips te maken mbt HIV, andere organisaties aanspreken,... Het is heel moeilijk voor hen om het hoofd boven water te houden, en toch doen ze het elke dag maar weer... 1 woord: RESPECT. Daarom hou ik zoveel van deze familie, en hou ik ook nauw contact met hen. De laatste avond vroeg 1 van de jongens me: Bie sister, when are you coming back?? Dus zeg ik, ik weet nog niet precies wanneer, maar ik kom zeker en vast terug, jullie zijn toch mijn familie!!!

Ik kan hier heel moeilijk vertellen welke dingen in heb gevoeld, gehoord, (niet) gegeten, gezien,... Maar ik kan het jullie wel live vertellen natuurlijk. Dus als je geïnteresseerd bent, en je wil meer weten over mijn ervaringen (in het algemeen of over Tahara Nepal), laat het mij gewoon weten, ik ben blij om jullie meer info te geven, en wie weet kan je zelf eens een kijkje gaan nemen in Tahara Nepal!!

Voor de zekerheid: www.taharanepal.org.np  Ga gerust een kijkje nemen, als je jezelf als rijk beschouwd, sponsors zijn altijd welkom, ook al is het maar 1 euro, das dan toch al 2kg rijst!!

Voor foto's moet ge maar nekeer een persoonlijk bezoekske brengen aan mij (wel op tijd laten weten, dan kan ik ulle een beetje in de watten leggen e!)

Bon, dames en heren, bij deze, dit is mijn laatste verhaal op deze site. Ik hoop dat jullie er wat aan gehad hebben, ik alleszins wel!

Dikke zoenen aan al mijn kapoenen,

Bieke!

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer