long time no story..

dag dames en heren,

het heeft een tijdje geduurd, maar hier ben ik weer, in het cybercafe, 20 minuutjes verwijderd van Tahara Nepal.

Er is de voorbije weken weer heel wat gebeurd, ik probeer het jullie zo gestructureerd mogelijk weer te geven.

Enkele weken geleden ben ik naar een plek gegaan, genaamd `Panchasee`. Het was een trip van 3 dagen, de deelnemers waren een heleboel Nepali, Manoj (father van Tahara), Charlie (een amerikaanse vrijwilliger in Tahara) en ik. De eerste dag hebben we enkele uren in de bus gezeten. De rit was behoorlijk amusant, ik zat naast een Nepali vrouw met een baby, die besloot om ook maar de hele rit gebruik te maken van mij als kussen. De bus heeft over onmogelijke wegen gereden, rivieren doorkruist, veel gebruik gemaakt van zijn erbarmelijke vering enz.. Na 5 uur rijden hadden we het dorp bereikt waar de familie van Sarmila (mother van Tahara) is opgegroeid. We werden onthaald door `Athe` (tante van Sarmila), die ons heerlijke dalbat voorschotelde en verse buffelmelk. Het dorp is gelegen op 1500m, en dus over behoorlijk koude temperaturen beschikt. We hebben slapekes gedaan en zijn de volgende dag om 6u vertrokken op onze wandeltocht. Het doel van deze trip was om naar een heilig meer en een tempel te gaan. Omdat deze plekken op een hoogte liggen van 2500m, gaan de hindoes hier maar 1 keer per jaar naartoe om te bidden, en dat was op deze dag. Duizenden hindoes komen van heinde en verre om hun geluk te beproeven en te bidden voor genoeg centjes voor de toekomst. 

We zijn dus beginnen wandelen in de vroege ochtend, aangekomen rond 9u, de beentjes deden al behoorlijk pijn. Maar het was absoluut de moeite. Het uitzicht was alweer zoooooo machtig, het besef is er dan weer hoe mooi deze aarde is, en dan komt een beetje verdriet bovendrijven, want wie weet hoe fel we deze mooie plek aan het verkl*ten zijn... Wat een zonde zou het zijn.. Helaas ook minder goed nieuws toen we de top bereikten. Charlie was een betere stapper dan wij en liep dus redelijk voorop. Wij gingen ervan uit dat hij ons wel zou opwachten aan de tempel, maar het kieke was nergens te bespeuren. Na veel gezoek en gevraag (hebben jullie een toerist gezien die er raar uitziet?? (Charlie heeft namelijk een behoorlijk opvallend uiterlijk)), zijn we te weten gekomen dat Charlie was teruggekeerd naar het dorp. Helaas waren we helemaal niet van plan om terug te keren naar dit dorp, maar we zouden naar Manoj dorp stappen, een paar bergen verderop. Een vriendelijke Nepali heeft dan toegestemd om Charlie naar een afgesproken plek te brengen in het dal, waar Manoj en ik hem zouden oppikken. Manoj en ik waren behoorlijk ambetant, Charlie had al ons eten, sigaretten, water, alles... En het was niet de eerste keer dat hij voor problemen zorgde, hij heeft eigenlijk niets anders gedaan dan problemen gemaakt tijdens zijn verblijf in Tahara...

Alleszins, we hebben Charlie teruggevonden en zijn dan beginnen stappen naar Manoj zijn dorp. Het was een helse en pijnlijke tocht, maar om 6u in de avond zijn we dan toch aangekomen in het dorp en vriendelijk onthaald (zoals gewoonlijk) door zijn familie. Daar weer etekes gedaan en gaan slapen. De volgende dag rijst gegeten in de ochtend, daarna werd ik uitgenodigd door de tante van Manoj. Zij wou me bedanken voor de hulp die ik heb gegeven tijdens de ceremonie voor haar overleden man (lees 1 van de vorige verhalen) bij wijze van een Nepali kledingsstuk waar ik de naam niet van ken, maar het is heerlijk. Een soort van dekentje da ze hier gebruiken als sjaal, lekker warm en zeker niet overbodig de laatste dagen. Daarna bus genomen, terug naar huis...

De dagen waren alweer zeker om te blijven in mijn geheugen, ook wel omdat mijn benen nog 3 dagen daarna behoorlijk pijnlijk aanvoelde en ik heb rondgewandeld als een 70-jarige..

Vorig weekend ben ik dan naar Kathmandu gegaan met Sarmila om de familie van mijn Nepali collega in Belgie te bezoeken en de cadeautjes af te leveren die hij mij had meegegeven. Het onthaal was heel hartelijk, ze waren blij met de cadeautjes (hoewel de chocola deels was verorberd door kakkerlakken of muizen, hoogst waarschijnlijk in Delhi...). Weer veel foto`s getrokken om als kerstcadeau te presenteren aan Sanjay wanneer ik terug in Belgie ben.

Op dit moment ben ik bezig met de organisatorische kant van Tahara, met name een vrijwilligersbeleid, aangezien de vrijwilligers blijkbaar voor meer problemen zorgen dan we zouden willen. Ik ben dus documenten aan het opmaken en aan het bekijken hoe Sarmila en Manoj in de toekomst beter kunnen omgaan met hun vrijwilligers. 1 Van de grote problemen is dat vrijwilligers niet direct in Tahara belanden. Ze komen via organisaties die vrijwilligers uitzenden over heel nepal naar de weeshuizen. De toeristen betalen hier belachelijk veel geld voor, en het ergste is dat dit geld niet naar de weeshuizen zelf gaat, maar wordt gehouden door de organisatie (het `uitzendbureau` laat ons zeggen). Door het feit dat de toeristen zoveel geld moeten neerleggen om uberhaupt vrijwilligerswerk te kunnen doen, zijn hun verwachtigen dan natuurlijk ook hoog. Ze willen lekker eten, een comfortabele matras, 24uur electriciteit, warm water, etc.. Dit zijn helaas dingen die we hen niet kunnen bieden, zeker niet met de 2 euro per dag die we krijgen van het `uitzendbureau`. Er zijn dus heel wat misverstanden, hoofdzakelijk bij de toeristen, want die denken natuurlijk dat hun geld naar het weeshuis gaat.. Ik ben dus aan het bekijken hoe we dit het beste kunnen aanpakken en hoe we dit duidelijk kunnen krijgen naar de vrijwilligers toe... Het beste voor Tahara zou natuurlijk zijn dat de vrijwilligers rechtstreeks komen, het is financieel beter voor ons, maar zeker ook goedkoper voor de vrijwilliger!! Dus, als jullie in de toekomst iemand weten die wil afzakken naar Pokhara, laat me zeker iets weten!!!

Met de jongens gaat het vrij goed, hoewel we de laatste tijd heel veel problemen hebben met enkelen.. Hun gedrag laat te wensen over, sommige scholen beginnen moeilijk te doen op allerlei vlakken, dus inhoudelijk is er ook nog heel wat werk..

Zoals ge kunt zien, er is hier veel te veel werk, ik krijg zeker niet alles gedaan wat ik zou willen doen, maar ja, that`s life zeker??? Ook Manoj en Sarmila zouden mij liever hier houden voor langere tijd, omdat het toch wel helpt om een buitenlander in huis te hebben, zeker voor communicatie met vrijwilligers en buitenlandse organisaties.. Maar geen nood, ik zal zeker terug op Belgisch grondgebied staan binnen een kleine maand!!!

Manne toch, er is nog zoveel dat ik kan vertellen, maar ik ga het voorlopig hierbij laten.. Voor de geinteresseerden, ik ben heel bereid om alles in geuren en kleuren te vertellen bij een lekker glaasje wijn aan de kersttafel!!

Hou jullie goed, ik kijk alvast uit naar heerlijke gratin!

baaikes!

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer