Indische Ambassade

Hallokes!

Nog 9 nachten slapen en dan is het zover!!! Ondertussen hebben wij natuurlijk niet stilgezeten, vooral omdat er nog zoveel te regelen viel/valt!!!

Het spannendste en meest hilarische/schrijnende verhaal is het verhaal van ons bezoek aan de Indische ambassade in Brussel, Vleurgatstraat 217.

Zondagavond: Zoals u wel weet, willen Koen en ik altijd goed voorbereid beginnen aan onze acties. Daarom hadden wij reeds op zondagavond het internet geraadpleegd over hoe wij het makkelijkste op onze bestemming konden geraken (met dank aan Guy en Sofie voor het uitlenen van hun PC en bijhorende opties). Het plan was als volgt: we nemen om 8.26u de trein naar Brussel-Centraal, om daar 9 minuten tijd te hebben om de bus op te springen naar onze bestemming. Na dit zware opzoekingswerk rijden we naar huis, en ik spring (want het bed is nogal hoog voor mij) ons bedje in, terwijl Koen nog aan het genieten is van Studio 1. Een half uurtje later beslist ook hij om te genieten van zijn nachtrust, waarop ik vraag of hij de wekker heeft gezet, waarop hij antwoord: "ja hoor!"

Maandag in de vroege ochtend: de wekker gaat, om 8u!!!! Wij springen (alweer) ons bed uit, raprap klerekes aan, paspoort en pasfoto's zoeken, en maken dat we weg zijn! We komen in Diest aan, maar ook de kinderen moeten op dat uur op school zijn, dus de drukte was niet te overzien. Ook een parkeerplaats vinden aan het station is altijd een avontuur, dus Koen (die achter het stuur zat) maakt een heftig maneuvre om de auto kwijt te raken. Tot hiertoe ging alles goed maar gehaast. Wij lopen naar het station, vragen een ticket aan de loketbediende, de trein stond al klaar, maar de bediende was niet echt onder de indruk van onze gehaastheid, dus zij deed haar werk gewoon verder op een slakkentempo. Met de tickets in handen lopen wij naar perron 2. Ik vraag nog aan Koen: "zijde zeker da w'op perron 2 moete zijn?" Hij antwoord: "ja hoor!"

Wij staan voor de trein, en net zoals in de films vertrekt hij voor onze neus...

Ik was nog altijd aan het denken:"da kan toch nie perron 2 zijn, die rijdt altijd naar Hasselt!! Als ge richting Leuven moet, dan pakte dieje op perron 1!". Alleszins, ook de trein op perron 1 was ons te snel af... Koen zijn bakkes al tot tegen de grond, maar geen nood, binnen 30 minuten kunnen we opnieuw onze kans grijpen...

Maandag in de iets latere ochtend: aangekomen in Brussel-Centraal. Koen haast zich naar de fotocabine, want hij had nog maar 1 pasfoto meer en we hadden er 2 nodig. De cabine was stuk, maar verwees ons naar een andere cabine. Wij gaan naar deze cabine, maar ook hier stond op (in het Frans) dat we daar geen foto's konden krijgen. Koen wordt zowaar razend! Wat moeten we nu doen? We kunnen niks op de ambassade gaan doen zonder pasfoto's!!! De enige mogelijkheid was zoeken naar een fotograaf of een carrefour of dergelijke. Na een kwartier rondgelopen te hebben rond het station zagen we dan toch een bordje 'Kodak'. Koen spurt hiernaartoe en vraagt naar pasfoto's. Dit was gelukkig geen probleem, dus Koen neemt plaats op een stoeltje. Maar ook hier slaat het noodlot toe. De zon staat nogal verkeerd, waardoor die man zo'n 67 keer probeert om een goede foto te maken. Na dit alles is ook nog zijn inktpatroon leeg van het machien dat de foto's moet afdrukken!!! Wij alletwee al redelijk ons 'kas aant oepfrette', aangezien we nog het volle half uur hadden om in de ambassade te geraken (de visums kan je enkel aanvragen tussen 9.30u en 11.30u). Na veel getaffel hebben we ook de pasfoto's in handen en lopen we naar de bus. Deze rijdt gelukkig om de 10 minuten, waardoor we (ondanks alle tegenslagen) om 11.20u de ambassade bereiken...

Maandag tegen de middag: Wij komen aan in de ambassade, daar staan 3 Indiërs ons op te wachten, vragen of wij komen voor een 'application' (lees als gesproken in Indisch - Engels, niet te verstaan van de eerste keer), wij knikken ja en krijgen een nummertje in onze handen geduwd. Wij stappen door naar de wachtkamer, waar nog 20 andere mensen zaten te wachten. Wij nemen een formulier van de tafel en starten met dit in te vullen, tot we merken dat we elk €50 cash moeten betalen om het visum aan te vragen. We beslissen dat ik de formulieren verder invul en Koen geld gaat zoeken in de buurt. Zo gezegd zo gedaan, ik vul de formulieren in, maar moet wel geregeld vragen aan mijn buur wat ik precies moet invullen aangezien ik nog niet echt gewend ben aan de Engelse termen, waardoor ik al heel gek wordt aangekeken in de wachtkamer.

Koen maakt een sprintje naar de bank (en verrekt hierbij een spier in zijn kuit), komt aan bij de bank (die echt wel ver was van de ambassade), en merkt tot zijn grote ergernis dat die automaat niet werkt!!!!. Gelukkig was Fortis dichtbij, en heeft hij hier wel geld gevonden. Ondertussen wilde ik een berichtje sturen naar hem hoeveel hij moest afhalen, en net op dat moment, u raad het nooit, valt mijn GSM uit. Ik vloek in mezelf, maar blijkbaar net iets te hard, waardoor de mensen naar mij kijken, en zeg dan ter verontschuldiging tegen mijn buurvrouw: "da gebeurt nu altijd op de slechtste momenten è...."

Koen loopt terug naar de ambassade, maar ook hier loopt het weer mis. De deur is gesloten... Koen kan mij niet meer bereiken, dus heeft hij gewacht tot er iemand buitenkwam en is toen binnengeglipt. Maar daar zaten de 3 Indiërs nog... Koen heeft gelukkig uitgelegd gekregen dat zijn vriendin al binnen zat, dus hebben deze hoogst vriendelijke meneren hem gewoon door laten gaan. De formulieren zijn ondertussen ingevuld, de foto's hangen eraan, alles komt in orde....

We moesten nog zo'n 10 nummers wachten (da was met zo'n nummersysteem zoals bij de slager), dus ik beslis om naar de toilet te gaan. Toen ik terug kwam vroegen de Indiërs alweer of ik kwam voor een 'application', ik zeg ja, en ze sturen mij door naar de loketten waar 10 mensen stonden aan te schuiven waaronder ook Koen. Blijkbaar kregen de Indiërs honger, waardoor ze dan maar iets sneller konden werken om te kunnen gaan eten, waardoor de laatste mensen (wij dus) snel bediend werden... Tijdens het wachten merkten we dat veel mensen gestresst waren en zeer opgefokt. Ik hoorde bijvoorbeeld de mevrouw die ik aansprak over het uitvallen van mijn GSM zeggen aan haar telefoon dat het een kwestie was van vertrekken of niet, ze moesten dringend een fax sturen naar de ambassade en als dit gebeurt was moesten ze haar terugbellen op dit nummer omdat haar GSM uitgevallen was.... (toeval bestaat écht niet!)

Ik denk dat we om 12.30u buiten stonden, met een papiertje dat we ons visum mogen gaan ophalen op 11/9 tussen 17u-17.30u....

Hierna zijn we gaan eten en een pintje gaan drinken, om daarna weer de trein op te stappen richting home sweet home....

Ziezo, dit was zowat het eerste spannende gebeuren in onze aanloop naar de grote reis, en dit zullen we alleszins niet snel vergeten... Alles wordt nu veel concreter en gaat heel snel, dus we mogen nu al wel stellen dat we bijna weg zijn....

Dikke zoen,

Bie

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer