Het Zuiden van Myanmar

Graag wens ik iedereen een fijne leestijd toe met dit verhaal, gaande over de tijd die ik spendeerde in het Zuiden vam Myanmar...

Beste spetters,

Ik val direct met het huis in de deur en zet de kat op de koord:  Myanmar is FAN-TAS-TISCH !!! 
Vele hebben al over dit land gehoord en, net als ik, denken we er het onze van...  Het Militaristisch regime dat hier baas is behandelt de mensen niet op een correcte manier!  Maar als je buiten dat ene aspect kijkt, en vooral naar de 'echte' mensen van dit land kijkt, dan kan je niet anders doen dan toegeven dat dit land een fantastische plek is. 

Het Zuiden...   Afgeraden in elk boek en als je erover praat met andere globetrotters, bekijken ze je met een bedenkelijke blik.  Net hetgene wat ik nodig heb om er wel naartoe te trekken.  Dat het niet gemakkelijk zou worden had ik verwacht en vond ik ook niet zo erg.  Des te meer avontuur...

Dus zo stond ik op 26 januari aan de grensposten Ranong (Thailand) en Kawthoung (Myanmar).  Vele toeristen hier...maar die komen enkel om hun visum van Thailand te vernieuwen.  10 USS en ze kunnen weer 15 dagen in Thailand vertoeven. 
Alles is afgesteld op deze toeristen, en dus niet echt op een Belg die graag het Zuiden van Myanmar wil bezoeken...  Dat brengt de nodige verwondering en hectiek met zich mee.  Nadat ik voor de 22ste keer heb uitgelegd dat ik niet voor de vernieuwing van een Thai visum kom, maar voor een reis door Myanmar, wordt ik uiteindelijk verzocht (eerder gedwongen) om naar 'the big chief' te gaan.  Hij zou dit alles kunnen regelen...

Dus deel ik daar nogmaals (23ste keer) mijn plannen mee:  een nachtje overnachten in Kawthoung, dan de boot naar Myeik en na een verblijf van ongerveer 2 dagen de boot naar Dawei...  "Impossible" is het antwoord van the big chief.  "Alleen doormiddel van vlieger kunt ge naar daar reizen."  "Volharden in wat ge wilt doen", hoor ik dan de tweede Koen in mij zeggen.  En dus hou ik de voeten bij het stuk.
Na veel vijven en ook wel zessen, komt het erop neer dat als ik 30 USS neertel kan doen wat ik wil. 
Zonder de magie van de Amerikaanse dollars is het niet mogelijk, dat heb ik al snel door.  Dus besluit ik de 30 meegereisde Amerikaanse vrienden achter te laten bij deze Big chief smeerlap.  

Vanaf dan is alles geregeld en in geen tijd heb ik een (jammer genoeg veel te dure) kamer en ben ik op weg naar het strand. 

Jawel mensen, het strand dat ge voor ogen hebt als ge in de wintertijd de warm water kruik op u schoot hebt liggen...  Palmbomen, witte stranden, dobberende visserbootjes, schelpjes, krabben, brandende zon,...  Kortom, heel de reutemeteut.  Nu hebben hier ook Belgische voetsporen het zand getekend...

Omdat Kawthoung vooral bekend is bij cruiseschepen, is er alles enorm duur.  Geen plaats voor een giereige, 9maanden-reizende Belg dus en besluit ik algauw om 's nachts een boot te nemen naar de volgende, legaal bereisbare stad in het Zuiden: Myeik

Daar beleef ik een enorm leuke tijd met James Bond.  Een gids die ik toevallig tegen het lijf loop en een 007-paspoort heeft, waardoor hij een Hollywoodachtige bijnaam heeft.  Hij laat me het stadje van A tot Z en van Noord tot Zuid bewonderen.  Hier wordt ik voor de eerste keer geconfronteerd met de onvoorstelbare vriendelijkheid der inwoners...  Niet te geloven hoe vriendelijk deze mensen zijn!  Heel nieuwsgierig, maar nooit op een opdringerige manier.  Ze zijn oprecht in jouw leven en jouw land geinteresseerd, zonder (zoals dat in alle voorgaande Aziatische landen wel vaak het geval is) uit te zijn op geld. 
Deze gids bijvoorbeeld vroeg niets, geen enkele kyat.  Hoewel hij 2 ganse dagen mij de stad heeft laten bewonderen. 
Myeik heeft veel te bieden: cashewnoten fabriekje, kaarsenfabriekje, vele koloniale gebouwen, de krioelende haven, Chinees Nieuwjaarvierders, oergezellige groenten- en een-beetje-van-alles marktjes, steegskes en straatjes.  Kortom, het echte Myanmar!!!
Ook een bezoekje aan een huwelijksfeest is in mijn geheugen gegrift!

Tijd om door te steken (boot) naar een andere parel van het Zuiden, Dawei.  Daar lukt het me om een nog toffer persoon als gids te hebben.  Hij neemt me werkelijk naar adembenemende plekjes waar ik de kans heb om een van mijn dromen te verwezelijken; zwemmen tussen de vissen...  En niet gewoon wat kleine viskes eh, echte serieuze joekels. Die komen dan nieuwsgierig kijken naar een op een-tractorband-drijvende-met-prehistorisch-voorziene-glazen-duikbril-Belg.  Wonderlijk!
Dit alles niet zonder gevaar blijkt achteraf...want de gids moet zich op een avond komen verantwoorden aan een officer...  Gevolg: een verbod om nog andere toeristen mee te nemen naar deze idyllische plek...
Dat is wat ik bedoel met het kl*te militaristisch regime!!!

Van hieruit heb ik een vlieger moeten nemen naar Yangon, de hoofdstad.  Hoewel ik vliegers wil mijden als de pest, was dit de enigste mogelijkheid.  Een boot of met de bus is illegaal en het risico om hier Rambotiaans te moeten onsnappen uit een Myarmaanse gevangenis wil ik niet nemen! 
Dus ben ik hier gisteren veilig geland en zit ik in een gezellig GH, een steenworp verwijdert van het levendige centrum. 

Zo zo, jullie zijn geinformeerd en ik hoop stiekem dat ik mensen via deze weg kan warm maken om dit nog schitterend onaangeroerd stukje land te bezoeken.  DOEN!!!  Laat je leiden door de localsen je ziet dingen waarvan je alleen nog maar kan dromen.  

Graag had ik aan deze tekst foto's toegevoegd, zodat jullie nog meer kunnen watertanden, maar helaas met pindakaas, het stekkertje ligt in het GH.  Misschien doe ik dit morgen. 
In elk geval, tracht je zelf iets voor te stellen en vergelijk dit morgen met de foto's.  Wedden dat de gelijkenis treffend is?

Groeten en keep on dreaming,
Koen





Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer