Een woordje over Vietnam

Geachte krijgers der letterlezers,

Wederom komt hier een straf verhaal.  Of het een literaire hoogvlieger is, mogen jullie zelf uitzoeken.  Ik deed/doe in elk geval mijn best, nu aan jullie om het te lezen tot op de naad...

Vietnam, om het daar eens over te hebben...  Een speciaal land dat naar verluid van andere reizigers twee kanten opgaat: Of je vind het fantastisch, of je vind het niet echt fantastisch... 
En om eerlijk te zijn, meen ik mij eerder aan te sluiten bij de tweede groep reizigers.   

Eersts even schetsen wat ik al allemaal gedaan heb:
 
Uiteraard kan ik hier zweten op een eerste plaats vermelden.  Ik kan er niet buiten dat dat elke dag opnieuw (met uitzondering van Dalat) mijn bezigheid nummero 1 is!  Hierover wil gerust uitgebreid ingaan, maar dat gaat jullie waarschijnlijk niet echt interesseren.

Even serieus Koen...

Na aankomst vanuit Phnom Penh (Cambodja) in Ho Chi Minh, of gemakkelijker te onthouden als Saigon, zoals het bier, ben ik dankzij het voorbereidende werk van Bieke in een vrij goedkope dormitory terecht gekomen.  Voor een dikke 3USD, is het bed van jou.  Maar daarmee is ook de kous af, al de rest is gemeenschappelijk...  Direct in actie geschoten om de volgende dag te plannen. 
Net als Bieke de indrukwekkend kleine tunnels bezocht en later op de dag Engels gegeven aan veel te dikke Vietnameeskes.  Het gebruik van, jawel, een micro heb ik vriendelijk geweigerd, maar ik kon het toch niet laten om enkele r*tverwende kinderen eens goed op hun plaats te zetten...

Met het 'open tour'-ticket was ik, na het 'verplichte'-maar-o-zo-de-moeite-waard-bezoek aan het oorlogsmuseum, een dag later al weer op weg naar Mui Ne.  Ik hou zo niet van grote steden...  Mui Ne daarentegen is een badstadje, vlak aan de zee.  Dat heb je natuurlijk met badplaatsjes eh, die liggen aan het water...  Na een zoektoch in de nacht een slaapplekie gevonden, wat na de nachtelijke slaap, vlak tegen de klotsende zee bleek te liggen.  Mooi meegenomen...
Met de brommer, gezellig op je eentje, de streek verkennen is ideaal om een beeld te krijgen van de kust van Vietnam.  Grote rode en witte duinen voorbij knallen, lekker verbranden, af en toe stoppen voor te tanken (vooral met Saigon bier rij je goed...) en de dag eindigen met een zonsondergang op de rode duin.  Wat kan een dag toch mooi zijn...
De natuur ginder vond ik knap!  Rood, groen, wit en dan dat altijd wederkerend dor-grijs, dat zijn de 'natuurskleuren' die je in Mui Ne in 1 beeld te zien krijgt...

Dalat, de volgende stad op het 'open tour'-ticket, was de moeite omdat het er eindelijk terug wat frisser was.  Was dat effe een opsteker!  De temperatuur en de dagelijkse regenbui deed me 'heimweeaans' terugdenken aan het belgenweer.

Na Thrang was net als Mui Ne, maar dan minder interessant.  Tenzij je er komt om met je blote bibs er gans de dag te zonnen op het witte, met palmbomen bezette strand.  Sorry, maar dat is niet echt iets voor kiekeborst-witte Koen...

Maar nu komt de creme de la creme van het verhaal, de nachtrit naar Hoi An.  Het begon goed eigelijk; een zeer moderne en comfortabele bus.  Slaapstoelen, airco en een plastiek zakje voor de schoenen.  Iedereen gezellig ingeduffeld (airco is soms wel net iets te koud) en nog wat gezellig praten. 
Maar toen gebeurde een eerste onaangename ontdekking: een snurkende Chinees!  En als ik snurken zeg, druk ik me nog verbloemend uit.  Niet te geloven welke geluiden deze man produceerde!!! Niemand heeft deze nacht goed geslapen en regelmatig was een diepe zucht, meestal gecombineerd met een vloek (welke taal dan ook...) te horen. 

Dus met een niet uitgeslapen kop deed ik 's morgens de tweede zeer onaangename ontdekking.  Bij het uitstappen zijn mijn sandalen nergens te vinden!  Gans de bus afgezocht, niet te vinden...  Iemand moet ze meegenomen hebben, en dat vind ik natuurlijk nog deprimerender.  Wetende dat dit een andere toerist moet zijn geweest...
Eerlijk toegegeven, ik liep er vandaag niet vrolijk bij rond...

Maar ach, sandalen zijn maar sandalen en de wereld gaat er niet van kapot...  Dus heb ik ondertussen al gloednieuwe 1 dollar-teenslippers aan de voeten...

En hier stopt mijn voorlopige relaas van Vietnam.  Dat het niet echt om je vingers van af te likken is, is grotendeels te wijten aan een kleine heimwee naar het Belgenland.  Hierbij toegegeven dat ik over enkele weken weer graag huiswaarts keer.  

Wat niet wil zeggen dat ik eerst nog veel avontuur ga opzoeken in Maleisie!!!

Zozo kapoenen, bij deze een voorlopig afscheidszwaaiende groet en tot een volgende schrijving...


Koen




Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer