centraal-zuid Vietnam en 2 daagjes Cambodja

Hallo lieve schatjes,

zozo, het is hier vrijdagmorgen, 11AM en snikheet... Wat doet die hitte met mij?? ik word daar ongelooflijk tam van, zweet mij te pletter waardoor het lijkt dat mijn hoofd op ieder moment kan uiteenspatten doordat het zo rood ziet (ja Koen, niet alleen fysieke vermoeidheid maakt mijn koppeke lachwekkend rood blijkbaar...). Het goede nieuws is dat ik mij dan veel minder schuldig voel als ik gewoon een dagje in mijn boek lees in een hangmat of comfortabele `ruststoel`. Het andere goede nieuws is dat ik dan rustig de tijd kan nemen om een sterk verhaal te schrijven. Hier komt ie!

We waren gebleven bij de nachtbus naar Hue. Deze viel heel goed mee. We hadden de seats genomen ipv de sleeper (`omwille van dat` dit voordeliger is voor de portemonnee), maar geen nood, Radek (Tsjech) en ik hebben ons toch horizontaal kunnen leggen op de comfortabele 5-delige achterbank aangezien de bus helemaal nie vol zat.

Enfin, `s morgens aangekomen in Hue, kamer gehuurd voor 6 dollar en gaan rondwandelen in de stad. Hue is best wel een aangename stad om in rond te wandelen. Er zijn heel veel mooie gebouwen van voormalige keizers, de hoogste vlaggenmast in Vietnam (ik kwam bijna in verleiding om `O Heer..` af te steken zoals in de mooie chiro-tijden, maar heb mij net op tijd kunnen bedwingen) en de mensen zijn er gewoon super-vriendelijk! Het enige wat ge moet doen om de mensen blij te maken is een vriendelijk glimlachske werpen en dan zijde vertrokken. De mensen bieden u thee aan, voelen aan uw velleke en zeggen da ge `beautiful` zijt. Zeker als ge naar de kleine straatjes gaat waar de toeristen nie geraken wegens geen tijd is het echt leuk omdat de locals oprecht blij zijn met uw aanwezigheid...

In Hue voor de rest nie al te veel gedaan, wel Floris (Hollander die we hebben leren kennen in Ninh Binh) terug tegengekomen en samen pintjes gaan drinken in een bar waar ge helemaal vergeet da ge in Vietnam zijt omdat er teveel dronken Australiers teveel lawaai maken...

Ik ben na 3 dagen vertrokken richting Hoi An terwijl Radek en Floris nog wat langer wilden blijven, dus ik weer alleen verder. De rit viel goed mee, maar de zoektocht naar een guesthouse was andere koek. Het werd al heel wat warmer naarmate ik verder het zuiden introk, en dan 4u in de hitte met rugzak van om en bij 15 kilo rondsjaffelen op zoek naar slaapplaats voor goede prijs maakt da ge heel hard zweet en stinkt.. Enfin, uiteindelijk dan toch de goedkoopste plek gevonden in de stad, een dormatory voor 5 dollar, maar wel in een hotel met zwembad! (was behoorlijk teleurgesteld want mijn doel is om altijd te slapen voor maximum 3 dollar, en da is mij ook altijd gelukt, behalve in Hoi An en later in de Mekong Delta.. maar ja, ook dat is het leven maar zo te zien kan ik die enkele dollars die ik per nacht `extra` heb betaald wel goedmaken in de accomodatie in Cambodja aangezien het hier toch wel goedkoper is).

Hoi An is een prachtige plek, samen met Ninh Binh mijn favoriete plek in Vietnam. Je hebt hier het oude gedeelte van de stad dat is bebouwd met ongelooflijk mooie houten huizen met daarin echt heel mooie schilderijen van de plaatselijke schilders en andere kunstwerken die echt oogverblindend zijn maar helaas niet geschikt voor een backpacker om mee te nemen naar het thuisfront. Hoi An is ook bekend voor zijn vele `taylors` (kleermakers) en meer dan 80 procent van de toeristen komt dus naar Hoi An om een pak op maat te laten maken of heel mooie jurken te kopen voor een meer voordelige prijs dan elders ter wereld. Ook mij hebben ze aangeboden om een broek voor mij te maken, en als ik er een kocht dan mocht ik met de kleermaakster haar broer trouwen! haha, Vietnamezen zijn echte businessmensen...

Ook hier rara wie tegengekomen?? Radek en Floris. Dus alweer samen een 3-tal dagen veel lol gemaakt, naar de zee gegaan, ruines van My Son gaan bezoeken, crazy-pictures gemaakt, enfin, een goed verblijf ook weer in Hoi An.

Terug afscheid nemen van mijn kameraadjes en 25u de bus op naar HCMC oftewel Saigon. Grote stad, nie echt mijn ding, Cu Chi tunnels gaan bezoeken (was gratis als ik de avond ervoor 1.5u ging Engelse les geven aan Vietnamese kinderen, per toeval muziekles, dus veel lol gemaakt) en het War Remnant Museum. De tunnels vielen wel mee en waren door de invloed van het toerisme gelukkig niet shockerend. Wel heel interessante dingen gezien zoals de belachelijk kleine koeten in de grond die de in/uitgang moesten voorstellen van de tunnels (foto`s komen later als ik Koen terug ontmoet, hierover later meer), de vallen die de Vietnamezen maken van bamboesperen, de tunnels op zich (heel smallekes en laag, maar wel, rara, verbreed voor de toeristen) en dan het hoogtepunt van het toerisme waarvan ik bijna moest overgeven: ge kon als ge wilde kogels kopen om met een AK 47 (Vietnam) te schieten of met een M160 (Amerika). Dus alle mannen werden wild en gingen als echt rambo`s te keer en schoten een arsenaal aan kogels naar de doelwitten, er niet bij nadenkend dat 30 jaar geleden die doelwitten mensen waren... Ach ja, ik zal sommige mensen wellicht nooit begrijpen.. Het was voor mij echt wel raar om die geweren te horen.. ik had ervoor met een begeleider van de tunnels gesproken (aangezien ik de enige van de groep was die de hele afstand van de tunnels had afgelegd) en hij zei me dat hij in deze streek was tijdens de oorlog en dat hij het helemaal niet leuk vond om elke dag weer te keren naar de plek van zoveel miserie... en dan heel de dag de geweerschoten moeten horen.. En dan is het moeilijk voor mij om te begrijpen dat de mensen die de tunnels komen bezoeken er niet bij stilstaan dat er op de plaats waar ze zijn heel veel pijn is geleden en heel veel ondenkbare dingen zijn gebeurt... Je zou het verschil in gedrag niet kunnen zien bij sommige mensen als ze een pretpark zouden bezoeken of een oorlogsplek...

En dan het War Remnants Museum.. Dit was er voor mij een beetje over. De foto`s die je te zien krijgt zijn afgrijselijk.. een Amerikaanse soldaat die over een leeg veld wandeld met een deel van een menselijk lichaam, namelijk het hoofd en een stukje romp, de heel erg misvormde mensen die in aanraking zijn gekomen met een soort van Napalm, Orange agent noemen ze het, verhalen van fotografen over het doden van vrouwen en kinderen en de kompleet doorgedraaide soldaten... Pff mannekes, echt wel zware boel... Heb dan ook heel hard gevochten tegen opkomende traantjes (want zoals de meesten onder jullie wel weten ben ik zo dom om mij zo hard in te leven dat ik deel uitmaak van de gebeurtenissen en vreselijke dingen die gebeuren, waardoor ik helemaal van slag kan geraken...)

Daarna in een roes terug gestapt naar het centrum (heel vreemd, normaal zijn er 115 mensen die vragen voor een motorbike rit naar je hotel, maar tijdens die wandeling heb ik er geen 1 opgemerkt :) ) en pintje gaan drinken met mensen van de dormatory om de gedachten wat te verzetten.

De dag erna ben ik vertrokken naar de Mekong Delta, drijvende markten en dorpen, veel vis, veel boottours, veel vriendelijke mensen,... 2 zwitsers leren kennen en samen wat dingen bezocht, savonds ijskoffie drinken met locals of naar karaoke,...

De 18de boot genomen naar Cambodja. Bye Bye Vietnam, Hello Cambodja! Bootocht viel mee, 2 oostenrijkers leren kennen, 8u reizen, beetje problemen aan grens voor visum (dit kleine kiekske had natuurlijk geen dollars bij zich, en geen Vietnamese dong omdat de travel agent zei dat er een bank voor dollars was aan de grensovergang, dus geen geld nodig.. Maar blijkbaar wel geld nodig, dankzij een lening van de oostenrijkers toch legaal het land ingeraakt)

Eergisteren dan in Phnom Penh aangekomen, rondgewandeld, gedronken en gekaart met de Oostenrijkers en een Canadese waar ik mijn kamer mee deel. Gisteren Nigeriaan tegengekomen en naar de rivier gewandeld. Ginder wa gezeten op de rand van een muurke. Ik  had mijn schoudertas achter mijn poep gezet en ineens voel ik daar iets. Ik draai mij om en ik zie een straatkind aan mijn tas frunikken. Dus ikke zwaar uitgevlogen, die kerel was dan nog zo slim om toch nog geld te vragen terwijl ik die een halve minuut eerder had betrapt op een poging om mij te bestelen, enfin, heel gedoe en na een tijdje gaan we terug naar ons guesthouse en ik merk dat er een hele snee in mijn tas zit.

Blijkbaar had die gast dus gewoon mijn tas opengeneden om alles der makkelijk te kunnen uithalen, gelukkig was die nie voorzichtig genoeg en heeft hij er niks kunnen uithalen... Al bij al dus goed afgelopen, ben erg onder de indruk van de talenten van deze straatkinderen, ze zijn echt wel goed in wat ze doen (enkel deze keer had hij een beetje pech), ik hoop maar dat ze deze talenten in de toekomst hopelijk voor wat beter doelen kunnen gebruiken... Dus: heel gek, ik had deze toestanden in India verwacht, of in Vietnam, maar niet in Cambodja!

En toch zijn mijn eerste indrukken van Cambodja wel goed. Ik heb het gevoel dat Cambodja `echter` is dan Vietnam. Ik denk dat Vietnam teveel moeite doet om de toeristen te behagen met al hun tours en propere omgeving waardoor de authenticiteit wat verloren gaat. Phnom Penh is voor mij wel behoorlijk authentiek.. je ziet hier eindelijk weer straatkinderen (en je gaat me niet vertellen dat die er niet zijn in Vietnam, hoe ze het doen weet ik niet, maar ze zijn alleszins niet zichtbaar), de straten zijn vuil en de mensen bedelen.. Eindelijk! Terug een beetje India-gevoel!

Om te eindigen wil ik jullie nog meedelen dat ik een van deze dagen Koen terug zal weerzien. We zullen weer een aantal weken gaan samenreizen, en ook met Peleg (Israel) die we hebben ontmoet in Nepal. Da gaat dus weer dikke pret worden, ik ga proberen dan wat foto`s te posten aangezien het kabeltje van de camera terug zal zijn samen met Koen...

Dames en heren, het spijt me dat het verhaal weer zo lang is geworden, maja, der is hier ook zoveel te doen!

dikke knuffels

Bieke

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer